Wróć

Manica rubida

Rodzaj
Manica
Nazwa łacińska
Manica rubida
Nazwa polska
wścieklica dorodna
Częstość występowania
Występowanie
Wyżyny oraz góry (również wysokie), południe kraju.
Wielkość królowej
10 - 11 mm
Wielkość robotnic
9 - 10 mm
Kolor
bursztynowy
Rójka
Najczęściej dwie rójki rocznie: kwiecień oraz sierpień / wrzesień.
Zakładanie gniazda
Gatunek półklasztorny.
Adopcja
Zalecana adopcja poczwarek, robotnice są agresywne nawet po długotrwałym schłodzeniu (robotnice chodzą w temperaturze lodówkowej).
Cechy charakterystyczne
- duża (cecha kluczowa),
- bursztynowa,
- podwójny stylik,
- duże żuwaczki z wieloma ząbkami (cecha kluczowa),
- smukła, ale potężna.
Ciekawostki
Manica rubida jest jedynym przedstawicielem swojego rodzaju w Europie. Mrówki tej z całą pewnością nie znajdziemy na nizinach.
Użądlone miejsca mogą być zaczerwienione przez kilka dni - świeże użądlenie charakteryzuje się obrzękiem i pulsującym bólem.
Kolonie często konkurują o pożywienie z Formica cinerea, jednak przeważnie nie wdają się w walki.
Gatunki podobne
Z racji rozmiarów praktycznie nie sposób pomylić z niczym innym (dużo większa od
Myrmica rubra).
Trudność hodowli
Gatunek stosunkowo trudny w hodowli. Podstawową trudnością jest założenie kolonii - do rójkowych królowych zalecana jest adopcja poczwarek (łatwo je znaleźć pod kamieniami). Dobranie optymalnych warunków wilgotności, temperatury oraz pokarmu nie jest łatwe.
Strategia hodowli
Rójkową królową należy umieścić w formikarium z areną i dokarmiać, jednocześnie nie stresując jej zbytnio (dobrze jest zaciemnić probówkę).
Polecana adopcja poczwarek (robotnice są zbyt agresywne i niewrażliwe na schłodzenie).
Nie zaleca się łączenia królowych, ponieważ są po pewnym czasie eliminowane (patrz: zachowanie królowych w kolonii).
Zalecane dogrzewanie
Miejsce gniazdowania
Kamieniste, nasłonecznione miejsca, głównie łąki i pastwiska; często również w miasteczkach, np. pod chodnikami; gniazda są przeważnie budowane pod kamieniami.
Zachowanie
- agresywne, aczkolwiek nieprowokujące walk,
- hodują mszyce i polują na drobne bezkręgowce,
- robotnice poruszają się powoli, zaniepokojone biegną z uniesioną głową i rozpostartymi żuwaczkami, a w kontakcie dotkliwie żądlą.
Zachowanie królowych w kolonii
Poliginia występuje u tego gatunku tylko w większych, polikalicznych koloniach, natomiast w tych małych królowe mogą się chwilowo tolerować, jednak są sukcesywnie eliminowane.
Królowe tworzą wyraźną hierarchię, w której dominatorka osobiście eliminuje rywalki.
Polimorfizm
Słaby, ale widoczny polimorfizm w dojrzałych koloniach.
Liczebność
Przeważnie kilkaset, w koloniach polikalicznych kilka tysięcy robotnic.
Ochrona
brak
Wilgotność i temperatura
Duża wilgotność I dogrzewanie mają pozytywny wpływ na kolonię.
Rozwój i zimowanie
Rozwój stosunkowo powolny. Zdarza się, że robotnice zjadają potomstwo w przypadku złego doboru wilgotności bądź stresu. Zalecane zimowanie .
Wygląd gniazda
Często umiejscowione pod kamieniami, posiadają wiele wejść, z reguły bez kopca - wejścia mają formę krateru. Duże kolonie mają charakter polikaliczny i składają się z kilku połączonych gniazd.
Metody obrony
Żądło oraz twardy pancerz.
Aktywność i zasięg
Umiarkowanie aktywne, robotnice nie oddalają się zbytnio od gniazda.
Klasyfikacja systematyczna
Myrmicinae, Myrmicini, Manica
Źródła
własne obserwacje; "The ants (Hymenoptera, Formicidae) of Poland" - W. Czechowski, A. Radchenko, W. Czechowska, 2002, Warszawa